The End

Wanneer je dood gaat trekt je leven als een film aan je voorbij. Althans dat zeggen 'ze'.
In Second Life werkt dat natuurlijk anders en kun je alles zelf regisseren.
Zo ook het einde van je 2e leven.
Daarom na een heuse trailer bij het begin, nu een filmpje als passend einde voor deze epiloog. En alle afscheid doet een beetje pijn, dus met een stemmig muziekje eronder...



Met veel plezier en een glimlach kijk ik terug op mijn leven in Second Life. De glimlach met name omdat Second Life een andere kant van onze menselijke soort laat zien.

Alles wat er in het 'echte leven' niet mag zijn, maar wel is, dat vind je in uitvergrote vorm terug in Second Life. Dit leidt wellicht soms tot excessen, maar voor een voyeur / observator is het heerlijk om daar naar te kijken.

De overdaad aan bloot en sex in Second Life is zowel afstotend als heel leuk. Afstotend dat je zoveel sex en bloot ziet dat je er na verloop van tijd compleet ongevoelig voor wordt.
Maar ergens vind ik het ook heel verfrissend om bijvoorbeeld een man met een erecte penis door de stad te zien rennen. Vooral omdat ik achter deze meneer een brave huisvader verwacht die overdag van 9-5 op kantoor zit. En in de avond uren verscholen achter de avatar helemaal los gaat. Heerlijk! ;-)

Second Life was (en is) op vele gebieden fascinerend, spannend en interessant. Ik heb er een veelheid aan interessante mensen mogen ontmoeten, ben er getrouwd geweest en weer gescheiden... En niet te vergeten de sterren van de hemel gedanst!
En toch is het nieuwtje er inmiddels wel af en heeft Dionysos, ofwel ik, zijn ontdekkingsreis afgerond. En wordt het tijd dit weblog (dat inmiddels al aardig in slaap was gevallen) een keer netjes af te sluiten

"Is almost real real enough" was een van de intrigerende vragen die in de prachtige documentaire A Second Life Odyssey gesteld werd.
Mijn antwoord is uiteindelijk hetzelfde antwoord als dat van Molotov Alva, de maker van de documentaire. En dat antwoord is "Nee". Of meer precies "tijdelijk".
Geur, tast, smaak... het zijn toch elementen die je in Second life gaat missen. En ook mijn armen en schouders werden niet erg blij van al dat getyp achter een beeldscherm.

Dus tijd om af te ronden. Dionysos sluipt heel af en toe nog wel eens deze digitale wereld binnen. Vooral om een uurtje naar Marja te kijken, want sommige plaatjes blijven boeien!
En wanneer de techniek zover komt dat er een 3D versie komt, bij voorkeur met speciale real-life-outfits die geur en tast simuleren.. dan ben ik weer van de partij voor een nieuwe ronde.

Tot dan!?
Dionysos

Seksslavinnen

Een van de 1e dingen die me opvielen in Second Life was de omvang van BDSM.
BDSM in SL is groot... heel groot.
Je moet in Second Life dan ook niet vreemd opkijken om teksten als "owned by my master...”, of "ik wil alleen TPE" (Total Power Exchange) in profielen tegen te komen. Ook lidmaatschappen van groepen* verraden vaak affiniteit met BDSM.
* lidmaatschapen van groepen is standaard zichtbaar in het profiel van een gebruiker tenzij deze ze verbergt.

BDSM in SL beperkt zich dus niet tot speciale adult sims of donkere kelders achteraf… De BDSM-community in SL is zelfs zo groot dat er speciale versies van de SL-software in omloop zijn om goed in de master-slave dynamiek te kunnen voorzien. Je wilt als master tenslotte niet dat de ‘slave’ er zomaar vandoor kan teleporteren.
Naast de groep SL-ers waar de interesse voor BDSM openlijk zichtbaar is zal de groep die er meer heimelijk iets mee heeft waarschijnlijk nog velen malen groter zijn.

Dionysos op slavehunt

Betekenis...
Nu kan de minder open minded lezer wellicht snel een aantal conclusies trekken. Bijvoorbeeld dat SL een omgeving is voor zieke geesten. Het feit dat je daar überhaupt rondloopt zegt voor sommigen al wat...
De werkelijkheid ligt natuurlijk heel wat genuanceerder.

Interessante vraag is dus of de omvang van BDSM in Second Life ook iets zegt over Real Life (RL). Ik denk het wel. De SL-populatie is ongetwijfeld niet representatief voor de mensheid als geheel maar ik verwacht ik dat er ook in het ‘echte leven’ een latent grote interesse is voor BDSM. Het verschil is met name dat Second Life heel wat laagdrempeliger is. Zo is in RL bijvoorbeeld de drempel om een BDSM-club binnen te stappen een stuk groter dan om in Second Life je avatar naar een BDSM-sim te teleporteren. En daar eerst veilig verscholen achter de avatar wat rond te neuzen.

Daarbij zit BDSM, net zoals de verkrachtingsfantasie, veelal in de taboesfeer en wordt er dus niet snel over gepraat. En meer naar binnen gekeerd:  wellicht betreft het ook in de menselijke psyche een gebied waar velen bij zichzelf niet direct aan zullen willen…

Slavinnenoverschot
BDSM is veel breder dan het beeld wat je er als leek van hebt. Er is een veelheid aan vormen en subculturen waarbij de invulling ervan enorm kan verschillen*.
*De wat populistische titel 'seksslavinnen' dekt ook niet de lading in een wereld waar bijvoorbeeld onderscheid worden gemaakt tussen 'subs' (onderdaning) en echte 'slaves'.

Maar los van de uitingsvorm lijkt dominantie veelal het toverwoord: De één wenst te domineren waar de ander het verlangen heeft gedomineerd te worden. It takes two to tango! En hier gaat het direct al een beetje scheef. Wanneer je naar de vrouwelijke gebruikers van SL kijkt komt dominantie maar zelden voor.
Je ziet in SL dan ook een enorm aanbod van potentiële ‘seksslavinnen’. Een man met een beetje intelligentie en inlevingsvermogen kan in SL zonder probleem een harem van seksslavinnen samenstellen. Het aanbod lijkt vele malen groter dan waar in kan worden voorzien. Een SL-Groep als ‘Master wanted’ is een mooie manifestatie van deze (seks)slavinnen smachtend naar een meester.

Ook ik merkte als nieuwkomer al snel het tekort… Ik hoefde in een chat maar een millimeter ruimte te geven om mogelijk een rol van master te kunnen vervullen, of de potentiële (seks)slavin stortte zich met een gulzigheid op me die me nog steeds verbaasd.

Nu lijkt dit overaanbod aan slavinnen wellicht een soort hemel voor dominante en op seks beluste mannen. Alleen maken juist de vele subtiliteiten binnen de relatie Master/Slave dat er bij deze mannen enig IQ/EQ noodzakelijk is. En ik vrees dat het hieraan nogal eens ontbreekt bij mannen van het type “hey, I am going to fuck you”. BDSM in brede betekenis heeft waarschijnlijk ook meer te maken met psychologie dan met seks. En enig inzicht achter de behoefte om gedomineerd te worden lijkt voor een ‘master’ dan toch wel van belang …

In een BDSM Artgallery

Waarom een seksslavin worden?
Het waarom achter de behoefte om (seks)slavin te willen worden  is ook een vraag die mij intrigreert: wat zoeken al deze potentiële seksslavinnen in hun verlangen gedomineerd te worden? Ik ben hier bepaald geen deskundige maar verwacht het voor een groot deel zit in het uit handen geven van controle. Gedomineerd worden betekent dat er macht wordt uitgeoefend. Macht dus. En dat macht erotiseert is bekend en vanuit de evolutietheorie zelfs nuttig. En het uit handen geven van macht kan vrij maken. De verantwoordelijkheid ligt dan bij de ander…

Ook een vorm van angst lijkt een belangrijke rol te spelen. Angst is op zich zelfstaand geen prettig gevoel. Maar angst gecombineerd met seksuele opwinding is een explosieve cocktail. Een combi met bijhorende hevige orgasmes!?

Ook in mijn SL-vriendenlijst zijn meerdere vrouwen die duidelijk interesse hebben in een ‘slavinnenrol’… Tijd dus voor een rondje over ‘het waarom achter de behoefte om gedomineerd te worden’:
Een vrouw uit mijn contactenlijst kwam met de theorie dat dit verlangen een erfenis is van duizenden jaren onderdrukking van de vrouw. En dat dit in het 'collectief onbewuste' een soort behoefte hieraan heeft achtergelaten...
Maar vaker lijkt het er op dat ook de vrouwen het zelf het eigenlijk niet echt begrijpen. Een andere vrouw uit mijn contactenlijst is die worsteling voorbij en reageerde dan ook pragmatischer: “ik heb het opgegeven om een oorzaak te zoeken naar wat me opwindt, ik beleef het en daarmee klaar”

Veel wijzer heeft mijn vragenrondje mij dus niet gemaakt. En misschien zijn vrouwen wel dermate complexe wezens dat je het begrijpen gewoonweg moet loslaten? Of zoals Oscar Wilde het ooit mooi formuleerde “Vrouwen zijn er om bemind te worden, niet om begrepen te worden”.

Verkrachtingsfantasie

3 op de 5 vrouwen heeft een verkrachtingsfantasie!
3 op de 5… voor de statistisch minder onderlegde: dat is 60%, ofwel een meerderheid!

Dit soort statistieken leer je niet op school. (en dat is misschien maar goed ook. Mannen met een wat laag IQ/EQ zouden dit kunnen interpreteren als dat vrouwen ook echt …)

Toen ik dit percentage voor het eerst hoorde vond ik dat best shocking. Ik geloofde het ook niet direct en ben eens voorzichtig gaan verifiëren bij vriendinnen of die wellicht tot de 60%-groep behoren. Gewoon door op een ‘veilig moment’ en goed ingeleid te vragen of zij wellicht ook… En ja hoor! Dus ik ben inmiddels helemaal om en geloof de 60%-statistiek voor de volle 100%.

Uiteraard variëren de fantasieën in de mate van heftigheid, in vorm, in details:
Een groepsverkrachting door een aantal zwaar geschapen negers …, de baas op het werk die de deur op slot doet om vervolgens…, de onbekende vreemdeling die van achter nadert en …Zoveel vrouwen, zoveel smaken! Maar hoezeer de fantasieën inhoudelijk ook verschillen. In essentie zijn ze allen te rubriceren onder de verkrachtingsfantasie.

Taboe
De verkrachtingsfantasie is er één die woont in het land van taboes. Een groot taboe zelfs. Want hoewel dus de meerderheid van de vrouwen de fantasie heeft; het is geen gespreksonderwerp wat tussen de soep en de aardappelen even ter tafel komt. Vrouwen die de fantasie hebben, hebben maar al te vaak gevoelens van schaamte en schuld daarbij. Opvoeding, emancipatie, kerk, normen & waarden… er is in het leven niet veel te vinden dat het gevoel geeft dat deze fantasie erg ‘normaal’ is. En dus zullen vrouwen deze goed verstoppen en doorgaans alleen in de eigen gedachtewereld toelaten.

Verkrachten in Second Life
Maar geheim, of onderdrukt, betekent dus niet dat het er niet is. En in een fantasiewereld als Second Life komt deze onderstroom verscholen achter de avatar tot leven. Second Life biedt als virtuele wereld immers een relatief veilige omgeving om invulling te geven aan dit soort seksuele fantasieën.
Er zijn op Second Life dan ook heel wat sims te vinden gericht op ‘enforced fantasies’. Sims waar soms zelfs een compleet geënsceneerde verkrachting mogelijk is. Inclusief industrieterreinen met grimmige loodsen, uitgebrande auto’s en politiebusjes als decor.

Wenselijkheid..
Met dit soort plekken in SL komen direct ook heel wat discussies los. Over de wenselijkheid daarvan, over grenzen van de betamelijkheid, etc. etc. De verkrachtingsfantasie botst immers met onze collectieve normen en waarden. En dus zijn er ook velen die hier schande over zullen spreken. In Australië zijn zelfs discussies om SL te verbieden vanwege dit soort excessen(?). (zie o.a. dit artikel)

Hoewel ook ik even verbaasd opkeek over de omvang van dit soort sims op SL; verbieden lijkt mij niet slim. Even los van de ‘wenselijkheid’ ervan de vraag: “zijn mensen verantwoordelijk voor hun eigen verlangens?” In mijn beleving niet: je hebt ze of je hebt ze niet. Dus je kiest ze niet. Je kunt alleen kiezen er al dan niet iets mee te doen. Dat wij als mensheid onze verlangens niet altijd begrijpen doet daar niets aan af.

Dus even heel pragmatisch: als vrouwen opgewonden raken van een verkrachtingsfantasie en er zijn voldoende kandidaten die het leuk en opwindend vinden hieraan invulling te geven: Waarom niet?
Want nogmaals, de ‘markt’ voor voor enforced fantasies op SL ligt naar schatting uiteindelijk op zo’n 60% van de vrouwelijke gebruikers :)
Dus een vrouw kan in SL in een romantische bui achterop bij een prins op een wit paard plaatsnemen. Dezelfde vrouw kan op een ander moment, meer in de stemming voor spanning en sensatie, zich vrijwillig laten verkrachten in een politiecel door een corrupte agent. Waarbij zelfs niet uit te sluiten is dat achter deze agent dezelfde persoon zit als bij de ridder op het witte paard. Second Life op zijn best/slechtst :)

Nawoord:
Dit stukje raakt een taboe aan en kan dus heel wat los kan maken. Veel vrouwelijke lezers zullen er zich (soms met lichte opwinding) in herkennen. Interessant is ook dat ik het stukje in mijn 1e leven ook niet in deze vorm zou durven publiceren. Niet zozeer omdat ik er niet over zou willen schrijven. Maar het is in de open wereld van Internet niet altijd ongevaarlijk je naam te verbinden met bepaalde inhoud. Alleen al het gegeven dat elke sollicitant tegenwoordig gegoogled wordt.. (“bijzonder, deze meneer houdt zich bezig met verkrachtingsfantasieën..”)
Daarom is dit stukje ook interessant in het perspectief wat een 2e leven kan toevoegen. Meer openheid, het bespreekbaar maken van taboes…
Voor de geïnteresseerden in dit soort onderwerpen: My Secret Garden (Nancy Friday) is als boek een klassieker over seksuele fantasieën van vrouwen. Grote kans dat je na het lezen van het boek je eigen 'vreemde' fantasie niet zo vreemd meer zal vinden.

Penisjacht

Bij de start van je 2e leven krijg je een heel inventaris cadeau. Een soort Second Life Starterskit zeg maar. Maar voor mannelijke avatars ontbreekt daarin toch wel een vitaal onderdeel: een penis. Mannen starten hun Second Life dus zonder mannelijk geslachtsdeel. Dat voelt als man niet alleen wat incompleet maar levert bij het verkleden ook nogal eens precaire situaties op.  Zeker gezien de beginners onhandigheid bij het aan- en uittrekken van kleren.

Gratis pennissen
Gelukkig is op Second Life bijna alles gratis verkrijgbaar. En zo is er als je een beetje zoekt ook een hele berg gratis penissen beschikbaar. Alleen…. de kwaliteit daarvan is vaak wat twijfelachtig. Tenzij je het een goed idee vindt met een roze licht fluorescerende penis rond te gaan rennen.

Nu is gratis in SL zeker niet altijd per definitie ook slecht. Ik had van Marja al een keer een fraaie realistisch ogende penis toegestopt gekregen. (gedachteballonnetje: wat doet een vrouw met penissen in haar inventaris?)
Alleen, zoals ook zo vaak in het echte leven, bleek 'gratis' toch een prijs te hebben. De penis was soort van ‘gesponsord’ en gelinked aan één of andere escortservice* (*het oudste beroep ter wereld is ook in SL heel populair. Veel SL-carrières van vrouwen beginnen dan ook in de prostitutie).
Maar de ‘escortkoppeling’ had de nodige technische problemen: het regende SQL-foutmeldingen op mijn beeldscherm omdat de penisquery blijkbaar niet de beschikbare escorts wist te vinden. Om een lang verhaal kort te maken: Het werd een keer tijd voor een goede penis. Zeker na de launching van Dio 2.0. Dus ging ik een penis kopen. Samen met Marja...

Voor elk wat wils in de 'peniswinkel'..

Vrouwelijke voorkeuren

"Een penis kopen… heb je daar een vrouw bij nodig?" zie ik mensen al bijna denken. Nee niet noodzakelijkerwijs natuurlijk.

Maar Marja was als mijn persoonlijke styliste mede verantwoordelijk voor de looks van mijn avatar. Het leek me dan ook wel reëel dat ze ook hier een zegje in had. En Marja wist uiteraard weer waar de mooiste penissen in Second Life te vinden waren. (gedachteballonnetje: "al vaker een penis wezen shoppen?")

En het is natuurlijk sowieso slim de voorkeuren van vrouwen mee te nemen bij de aankoop van een penis. Ze zijn immers een ehehehehe… belangrijke doelgroep.

Een discussie op het SL-forum had mij al enig inzicht gegeven in de penisvoorkeuren van vrouwen: Groot... maar dan wel realistisch groot (dat wil zeggen heren: een soort van 3e been dat vlak boven de grond bungelt is niet waar de meeste vrouwen op zitten te wachten).

Universitaire opleiding
Zo een penis kopen was nog niet zo simpel. Je hebt haast een academische opleiding nodig om het 6-stappen-aankoopplan te doorgronden en dan heb ik het nog niet eens over het 3 stappen-uitcheckplan om de orderafhandeling en betaling af te wikkelen.

Na aankoop bleek er bij het 'passen' (met bijhorende handleiding van 3 A4-tjes!) dan ook iets mis: Ik had een penis maar geen ballen! Bij aankoop had ik blijkbaar de modulaire opbouw van het penispakket nog niet helemaal doorgrond

Tja... dus weer terug naar de winkel om bijpassende ballen uit te zoeken. Natuurlijk ook Marja weer even naar de winkel geteleporteerd voor de bewaking van de huisstijl. Ook bij Marja zag ik weer de vrouwelijke voorkeur voor groot. Daarnaast lijkt symmetrie het tweede toverwoord! Dus alle linkshangende, rechtshangende en borrelnootjesmodellen vielen af.

Uiteindelijk verliet ik 1000 L$ armer de peniswinkel. Een behoorlijke investering voor SL begrippen, maar dan heb je ook wat. Met mijn Titan (zie afbeelding boven) op scherp kan het 2e leven nu echt beginnen. Ik heb er zin an.

Drama: een 'stappenplan'

Zoals al eerder in dit weblog beschreven: Second Life zit vol van drama’s. Deze drama’s blijven lang niet altijd binnen de 'muren' van de virtuele wereld en verplaatsen zich maar al te vaak naar het echte leven. De mechanismen daarachter zijn voorspelbaar. Universeel haast. Je hoeft dan ook geen psycholoog te zijn om het krachtenveld dat drama’s veroorzaakt te herkennen.

Een voorbeeldje van een ‘standaard-SL-drama-scenario’ dat bijna als stappenmodel gebruikt kan worden.

Fase I
Vrouw, begin 40, getrouwd, 2 kinderen, redelijk tot goed huwelijk. Natuurlijk zoals in elke relatie zijn er wel wat kleine scheurtjes, maar is dat niet in bijna elk huwelijk?
Seksueel is het met haar man na bijna 20 jaar huwelijk wel een beetje uitgeblust.

Fase II
Vrouw gaat ter vermaak op Second Life.. Ze leert de wereld kennen, verkent wat, beetje chatten en maakt een mooie avatar. En…… krijgt aandacht. Veel aandacht is flirterig... seksueel geladen. Het bijna gedoofde seks-vlammetje gaat weer wat branden. Het voelt lekker om begeerd te worden. Heel lekker eigenlijk!

Fase III
Na alle verhalen over Slex (Seks in SL) wil ze gewoon eens kijken hoe dat gaat. Niet serieus. Gewoon nieuwsgierig. Maar voor de zekerheid toch op een moment dat haar man niet thuis is. Hij zou het wel eens niet kunnen begrijpen...

Fase IV
Vrouw ontmoet een man op Second Life die ze echt leuk vindt. Het klikt en ze spreken over alles wat hun bezig houdt. Door de anonimiteit in SL durft ze dingen te delen die ze in haar huwelijk niet kan. Haar SL-vriend begrijpt haar in alles… Ze bespreekt zelfs de problemen in haar relatie. Gesprekken worden geleidelijk steeds intiemer. Ze vertelt over seksuele fantasieën die ze nog niet eerder met iemand besproken heeft. De spanning loopt op. Het gedrag achter de PC wordt steeds meer stiekem… Chatlogs worden preventief gewist. Maar het kan allemaal geen kwaad. Het is tenslotte haar 2e leven...

Fase V
Ze had het niet voor mogelijk gehouden maar het is gebeurd: Ze is verliefd! Weliswaar verliefd op een avatar. Maar verliefd is verliefd. Dus vlinders in haar buik… ‘stofjes’ als dopamine en fenylethylamine gieren door het lijf. En ohoho… wat is dat weer lekker na al die jaren. Verslavend lekker. Smaakt naar meer... veel meer. Ook het seksuele vuur brandt weer in volle hevigheid. Ontembaar. Ze wil los. Maar dan ook helemaal los!

Fase VI
De vrouw heeft inmiddels een heftige SL affaire. De seks op Second Life vindt stiekem plaats als haar man er niet is. Haar gevoelsleven is grotendeels verhuisd van Real Life naar Second Life. Ze voelt zich inmiddels een beetje schuldig maar het verstand helpt een handje en weet haar geweten te sussen: Het is maar Second Life… het zijn maar pixels. “What happens in Sl stays in SL. Nobody gets hurt...” Maar ohohoho… was is het lekker.

Fase VII
De man stelt voor in Real Life te ontmoeten. . Ze weet dat dit een gevaarlijke drempel is en houdt het een tijdje af. Maar dat gevaar is juist ook spannend. De verleiding is groot... De nieuwsgierigheid naar de persoon achter de avatar wordt te sterk. Vooruit dan maar: één keer een kop koffie moet kunnen.

Het voorbeeld-scenario hierboven heeft natuurlijk veel overeenkomsten met een flirt op het werk die uit de hand loopt. Alleen door de illusie(!?) van veiligheid die SL biedt zullen mensen eerder verder gaan voordat de alarmbellen gaan klinken. Het is tenslotte niet ‘echt’!

Hoe dit ‘verhaal’ afloopt is eigenlijk al niet meer relevant. De ontmoeting kan uiteraard een grote desillusie worden waarbij het gecreëerde ideaalbeeld wordt doorgeprikt. Even goed kan natuurlijk de vlam in de pan slaan en…
Maar hoe het verhaal ook verder gaat: het fundament voor een stevig RL-drama is gelegd. Want zelfs als de ontmoeting tegenvalt en de echtgenoot er niet achter komt via ‘spannende chatlogs’ of anderszins, dan nog is er een behoorlijke kloof ontstaan. Een geheim in haar relatie en dus ook afstand. De ogenschijnlijk onschuldige vraag:  “en hoe was jouw dag? ” krijgt een andere lading.

Nu beschrijf ik het hele proces hier wellicht wat klinisch. Maar tegelijkertijd begrijp ik de vrouw uit het voorbeeld. In alles. En oordeel daarom ook niet. Het is een fuik waaruit nauwelijks te ontsnappen valt. Wanneer de stofjes eenmaal gaan stromen wordt het verstand 'overruled' en komt het in dienst van het lekkere gevoel. En is er bijna geen weg terug.

En oplossingen…!? Vrij van verlangen gaan leven als monnik in een boeddhistisch klooster? Second Life laten verbieden door de politiek? Allemaal aan de open relatie? Luisteren naar de how-to-live-your-life adviezen van Dr. Phil? Ik weet het niet. Dus zolang er mensen zijn zal er drama zijn… En SL is daartoe een krachtige ‘drama katalysator’.

Lege schoonheid...

Second Life kent vele prachtige plekken. Of 'sims' zoals deze afgebakende gebieden in Second Life heten. Er zijn feeërieke droomwerelden, steden met wonderlijke architectuur, veel kunstzinnige en surrealistische sims … of gewoon plekken van pure schoonheid. Ik kijk dan ook vaak met de nodige bewondering naar deze scheppingen van de menselijke geest.

Nu valt er op de mooiste plekken in Second Life één ding op. Er is niemand. Nou ja bijna niemand dan... Wie verwacht dat de mooiste plekken automatisch ook de meeste bezoekers zouden trekken komt bedrogen uit!

Zweet Zurroundings: Prachtige wereld, weinig bezoekers...

Waar zijn de bewoners van Second Life dan wel te vinden?
Dansgelegenheden waar je anderen kunt ontmoeten doen het het soms goed. Hangplekken om te chatten ook, als het er maar druk is. Ook sommige winkels hebben veel aanloop. Vooral als er ook iets gratis te halen is…En boven alles is alles dat maar enigzins te maken heeft met sex populair. Sims als 'Sexy Nude Beach', 'Slave Hunt' en 'Rough Love' zijn tjokvol en verzekerd van aanloop. Ook donkere BDSM-clubs of sims die nog heel wat verder gaan dan dat doen het goed in SL. Want je kunt het zo gek niet verzinnen of SL ‘heeft het’...

Nu zou je als buitenstaander kunnen denken dat SL feitelijk een grote sexclub is. Maar dat is SL zeker niet. Iedere bezoeker komt met zijn/haar eigen motieven en eigen behoeftes. En zoekt de gebieden (sims) op die daarop aansluiten.

Maar zo vreemd is de preoccupatie met sex natuurlijk niet… In een virtuele wereld als SL komt alles wat onderdrukt wordt in ‘real life’ in uitvergrote vorm naar boven. En veel van wat met seksuele verlangens en fantasieën te maken heeft zit in de echte wereld in de taboesfeer...

Jos Kessels, columnist in het Eindhovens Dagblad, formuleerde het laatst mooi naar aanleiding van de rellen rondom seksueel misbruik door de Katholieke Kerk: “Seks is een veel te sterke behoefte om zich door een geloof te laten tegenhouden”. En zo houd je ook in een wereld als SL deze mogelijk sterkste energie van onze soort niet tegen. De vraag of dat goed of slecht is dan ook nauwelijks relevant… Het is er… en het zal er zijn. Het is hooguit wat te kanaliseren.

Toch kijk ik soms met een beetje weemoed naar die mooie maar lege sims. De werelden waar de makers duidelijk met liefde en creatieve bezieling aan gewerkt hebben. Deze houden het vaak niet lang vol en verdwijnen na verloop van tijd. Failliet zeg maar. Land kopen op Second Life kost immers geld. Echt geld! En zonder bezoekers geen inkomsten (winkels, reclame, donaties, huisverhuur, etc.) Ofwel: virtuele werelden maar met de harde wetten van de reële economie. En alleen indien er klanten zijn is er een markt, zo heb ik ooit tijdens mijn studie economie ooit geleerd.

Maar genoeg gefilosofeerd… Tijd om maar weer eens één of andere shabby sex-sim te gaan bezoeken… ;-)